Hasan Naci Bulut öğretmenimiz aramızdan ayrıldı. Salı sabahı aldığımız vefat haberiyle okul başımıza yıkıldı. Önce inanmak istemedik. Ne yapacağımızı, ne diyeceğimizi bilemedik. Onun gibi bir insana ölümü yakıştıramadık. O daha gençti, görevinin başındaydı. Diri bir insandı. Şu yalan dünyada yapacağı o kadar çok işi vardı ki; henüz ölemezdi.

     Her sabah okulun bahçe kapısından elinde çantasıyla girerdi. Selamını verir, hatırımızı sorardı. Küçük veya büyük fark etmezdi, hepimizle sohbet ederdi. Ses tonunu hiç yükseltmezdi. Kızmazdı, küsmezdi, alınmazdı. Sitem etmezdi, kırıcı bir söz söylemezdi. Davranışlarıyla güven veren sıcak ve samimi bir havası vardı. İstiklal İlköğretim Okulu’nun ağabeyiydi.

     Öğrencileriyle yakından ilgilenirdi. Öğrencilerine başarılı olmak, yükselmek ve vatana faydalı olabilmek için çok çalışmaları gerektiğini aşılardı. Ders dışında da gerekli ilgiyi onlardan esirgemezdi. Bütün öğrencileri de onu çok severdi. Öğretmen-öğrenci ilişkisi değil de baba-evlat ilişkisi vardı aralarında. Öğrencileriyle birlikte ağlayıp birlikte gülerdi. Onların sırdaşıydı; sevinçlerini, üzüntülerini ve heyecanlarını paylaşırdı. Şimdiden onun boşluğunun acısını ve üzüntüsünü yaşıyorlar.

     Hasan Naci öğretmenimizin bıraktığı eğitim bayrağını onun adına biz taşıyacağız. Biz de onun gibi ömrümüzün bittiği yere kadar eğitim için çalışacağız. Gelecek nesilleri onun adına biz yetiştireceğiz. Onun hayalinin gerçekleşmesi için gece-gündüz çalışacağız. O da bizi uzaklardan seyredip bizimle gurur duyacak.

     Öğretmenimize Allahü Teâlâ’dan rahmet; eşine, çocuklarına ve bütün dostlarına da büyük sabırlar diliyorum. Mekânı cennet olur inşallah.

     Hasan Naci öğretmenimizin anısına, onu anlatabilmek için yazdığım akrostiş şiirimi sizinle paylaşmak istiyorum.

Hepimizle bir dost gibi anlaşan,

Acısını, sevincini paylaşan,

Sözleriyle yaşayışı bağdaşan,

Ağabeydi, adam gibi adamdı.

Niyeti hep güzel olan civandı.

Nasır tutan yüreklere can veren,

Aydınlık bir geleceğe gül deren,

Cehaletle hiç yılmadan cenk eden,

İstiklal’de yorulmayan bir candı.

Bıraktığı boşluk dolar mı bilmem?

Unutulur mu hiç biter mi özlem?

Latif anısına bir dua etsem,

Ulaştırır Rabbim; güzel insandı.

Tatlı dilli, güler yüzlü affandı.

                                Ali SAÇAK