7 yılım geçti benim…
Senin 7 yılın nasıl geçti bilmiyorum ama benimki geçti…
&&&
İlk zamanlardı…
Kırmızı ışıkta durduydu ya bende bir şey sandım…
Biraz olsun, umutlandım.
Saygı sevgi yalnızca öğüt olmayacak herkesçe yaşanacak sandım
Ardından yüzüne baktım.
Hiç gülmedi yüzü matemi var sandım…
Yine gülmedi bel fıtığı var sandım…
“Veto”larını bol kullandı cömert sandım…
Elinde tuttuğu ana kitabı fırlattı, şimdilerde rahmete kavuşana…
Ben şaşırdı sandım…
Elektrik, su, yakıt tasarrufu yapıyormuş öyle haberler aldım, müsriflikten kaçıyor sandım…
Bir de baktım, kasada ne var ne yok olur olmaz derneklere aktarmış hırsız sandım…
Yaşlı hasta masta dereken dışarı saldı birilerini Mehmetçiğimizi şehit ettiler katil sandım…
Ben bu 7 yıl orada biri yok sandım.
&&&
Kimse zamanın geçtiğinin farkına varmıyor değil mi?
İş idi, çiş idi…
İleri idi geri idi…
Kapısına varılmaz sandın.
Bir tanıdık bildik olunca uzaktan cenazenin önünde durup bakıp kaçtın.
Yarın seni de getirecekler oraya…
Koyacaklar musalla taşına…
Soracaklar “Nasıl bilirdiniz?”
Bir hitap ustasının dediği gibi;
“Nasıl bilelim görmedik ki adamı?”
7 yıl ne geldi ne gitti…
Ne de hal hatır etti.
Sormadı, soranı da azarladı.
Azara gücü yetmediyse azarlattı.
&&&
Gıcır gıcır kunduralarla geçirdi hayatını…
Asfalttan toprağa adımını attığını görmedim.
Sesini bayramdan bayrama duyuyordum.
Diğer zamanlar ne yapardı öğrenemedim.
&&&
Affetmeyi severmişsin.
Nedense affın şehitlerin kanlarını dökenlere yaramış.
Bu zulüm kar kalır mı kimseye?..
Şehitler yapışmaz mı yakana?..
Mahşer de seni başka bir Rab mi diriltecek zannediyorsun yoksa Allah''ın adaletsiz olduğunu mu düşünüyorsun?
Sana yüce yaratıcıdan bir garanti geldi de bizim mi haberimiz yok?
Nasıl onca masumun kanına girenleri affedebiliyorsun?
&&&
Kırmızı ışıkta durduydu ya… O gün vurdun beni… 7 yıl geçti aradan… Hiç gülmedi yüzü matemin var sandım… Yine gülmedi bel fıtığı var sandım… “Veto”larını bol kullandın cömert sandım… Elinde tuttuğun ana kitabı fırlattın… Ben şaşırdın sandım… Tasarruflardan bahsedilirken bile seni yanlış mı tanıdım.
Baklava çalan çocuklar geldi aklıma… Kurşun atan adamlar gibi… Onlar hasta deyince sızlayan yüreğin, şimdi onların şehit ettiklerinin çocukları ve eşleri ve anne- babaları için sızlar mı?
&&&
Hani depremde hep göçük binaların içine doğru bağırırdı ya insanlar…
“Kimse yok muuuu?”
Bende gökyüzüne doğru haykırıyorum;
“Burada 7 yıldır kimse yoooooook”