mağruf:
sayın ahmet yeşil bey, Organ nakli mes'elesi bir çok yönüyle yeni bir mes'ele olmakla beraber, bazı yönleriyle de eskiden beri bilinmekte ve Islâm Fıkıhçıları tarafından bu yönüyle ele alınmış bulunmaktadır. Konu açısından en önemli nokta elbette insanın değeri ve konumu mes'elesidir. Herhangi bir makine gibi insanın bir parçasını söküp diğerine takma, ya da beğenmeyip değiştirme, herhalde onun "keramet"ine nakîsa getirmediği ölçüde yapılabilmeli, ya da yapılamamalıdır. Yahut bir başka deyişle, bir organ nakli ameliyatı yapılırken bilimsellik putunu tatmin amacıyla, yapılanın doğru olup olmadığına bakmadan, insanın neler yapabileceğini değil, insana neler yapılabileceğini hesap etmek gerekir. Bu girişten sonra: Islâm'da Allah'ın yarattığı en değerli varlığın insan olduğunu, onun "zübde-i âlem" bulunduğunu, diğer her şeyin onun için yaratıldığını, ayet-i kerimeler de, hadis-i şerifler de, bunlara bağlı olarak Islâm uleması da enine boyuna açıklamıştır. Insanın genel anlamda üstünlüğü ve kerameti yanında; şekil güzelliği, yer yüzünde Allah'ın halifesi olması, ilimle şeref kazanması, meleklerin ona secde etmesinin istenmesi, yiyecegi ve içecegi şeyler bakımından üstünlüğü.. gibi yönleriyle onun varlık aleminin odak noktası olduğu bildirilmiş, canının korunması, dinin ana hedeflerinden (maslahat) sayılmış, hayatî uzuvlarına tecavüz dahi canına tecavüz kabul edilmiş, haksız yere bir insanın öldürülmesi bütün insanların öldürülmesi, ölümden kurtarılması da bütün insanların diriltilmesi gibi görülmüştür. Hatta Rasulüllah (sav), "Bir kardeşine silâh çekene melekler lanet eder"(Müsned, N/256, 505) buyurarak onu korkutmanın dahi ne büyük günah olduğuna işaret etmiştir. Insanlara kendilerini tehlikeye atmamaları emredilmiş, hastalıklara çare ve tedavi aranması istenmiştir. Bu yüzden Islâm alimleri insanın tek tek uzuvlarının dahi mal kabul edilemeyecekleri için satılamayacağını, eşya gibi kullanılamayacağını, bağışlama yetkisinin bile insanın elinde olmadığını hükme bağlamışlardır. Hatta ikrah (ölümle tehdit) durumuyla karşılaşan birisi, öldürülme endişesiyle başkasının, değil canına, bir uzvuna dahi tecavüzde bulunamaz. Tek tek her insan mükerremdir. Bu hükümlerden bir insan olarak kâfirler dahi ayrı tutulmaz. Birinin hatırına diğerinin kerametine halel getirilemez. Hatta açlıktan ölme durumunda olan birisi, başka insanın etini yiyemeyeceği gibi, Şafiîlerden çok azı dışında bütün Islâm hukukçularına göre, kendinin bir uzvunu da kesip yiyemez. Çünkü insân kendisinin maliki değildir. Ayrıca bu onun tamamen ya da kısmen satılamamasının da bir sebebidir. Çünkü satılan şeyin mülk olması gerekir. Insanın bu değer ve şerefi ölmekle de kaybolmaz. Onun için Rasulüllah Efendimiz (sav), "ölünün kemiğini kırmak, onu diri iken kırmak gibidir" (Muvatta, Cenâiz 45; Ebu Davud, Cenaiz 60; Ibn Mâce, Cenâiz 63; Müsned, VI658,100) buyurur. Buna göre doktorların sahipsiz cenazeler üzerinde yaptıkları deneyler, kadavra vs. ye cevaz bulmak mümkün değildir. Bütün bu ve benzeri sebeplerden ötürü bir insandan bir başkasına herhangi bir uzuv aktarılamayacağını, diğeri zaruret içerisinde de olsa bunun caiz olamayacağını fıkıhçılar çeşitli ifadelerle ve hemen hemen ittifakla söylemişlerdir.(Nevevî, el-Mecü'1, IX/45; Mugni'l-Muhtâc, VNI/163; Mecmâ'ul-Emtiur, N/528) Insanın kendi vücudundan kopan bir parçasının yerine takılmasına ise caiz demişlerdir. Delil olarak Rasûlüllah Efendimiz (sav)'in Bedir harbinde gözü çıkan Katâde'nin gözünü kendi elleriyle yerine iade etmesini göstermişlerdir.(Zaman 19.2.87 (Dr. Muhammed Zeynelabidin Tarih'in doktora tezinden)) Yapay organlar ve domuz dışındaki kemik vs. lerini bu gaye ile kullanmakta da sakınca olmadığını söylemişlerdir.(Abdüsselam, Naki ve Ziraati A'zâil-Insan;125) Yenilerde de bu görüşleri savunan fıkıhçılar tedavinin bu yöne kaydırılması gerektiğini, insandaki rahatsızlıklar için başka insanları kullanmanın, İslam'ın "zarara zararla mukabele edilmez" esasına ters düştüğünü ve tıbbın şu anda ulaştığı noktanın sanki son aşama gibi görülüp, başka hal çareleri arama kapısını kapayacağını, dolayısıyla buna cevaz vermenin aslında meşru yoldan ilmin ilerlemesine de engel teşkil edeceğini söylemişlerdir. En ihtiyatli görülen bu izaha göre: Insanın tek hedefi, nasıl olursa olsun yaşamak değil, ne kadar yaşarsa yaşasın bir gün nasılsa ayrılacağı bu dünyadan, asıl dünyasını kazanarak ayrılmaktır. Halbuki, insanları bir makine gibi parçalarına ayırıp, diğerine monte etmek isteyen mantalite bunu, insana olan saygısından değil, her türlü gücün üstünde olan bilme merakını tatmin ve dünyayı ölümsüzleştirmek için yapmaktadır. Bu yüzden yetişilemeyip ölenlerin artık işi bitmiştir. Hiç olmazsa işe yarar parçaları bir başkasına takılmalıdır. Böylece belki onu ölümsüzleştirmek mümkün olabilir. Çünkü ölüm (ona göre) safi kayıp ve herşeyin bitmesi demektir. Iki-üç ay önce Mısır'da basılan ve Dr. Abdüsselam'a ait olan konuyla ilgili bir kitapta bu ihtiyatli görüşü benimsemiş görülmektedir. Ama geçtiğimiz yıl yine Mısır'da tartışılıp kabul edilen doktora tezinde Dr. Muhammed Zeynelabidin ise bazı şartlarla, organ naklini caiz görmekte ve bunları: Zaruretin bulunması, iki zarardan hafif olanının alınması diye özetlemektedir. Bizce ancak adil tabiplerin de katılacağı bir heyet icmaının halledebileceği bu mes'elede son söz henüz söylenmemiştir. Ancak caiz olmadığını savunan görüşün delilleri daha güçlü, daha ihtiyatli daha insanî görülmektedir.. selam ve dua ile ahmet yeşil bey..

YUSUF:
iyide aga benim kafamın almadığı şey, yazar kardeşimiz burda gördüğü bir olayı naklediyor. ve yaşanılanı anlamadığını ifade ediyor. bende anlamıyorum, insan acı içinde kıvranırken nasıl şu günahmı bu sevapmı diye ayırım yapar. elinde çuvaldız bekleyecek, başkasının batırdığı iğneyle havaya sıçrayacaksın. anlamıyorum bunu. maruf agada islam fıkıhçılarından, onların bu konuda verdiği fetfalardan bahsediyor hemde uzun uzun. iyide usta; bu fıhçılar allah rızası için bir buluşun , bir icadın altına neden imza atmazlar. sonrada iş yapmış gibi allah adına günahı sevabı tayin ederler. sevgili maruf abi kitapta bunun içinde yazdıkları bir yer vardır be abem. bi baksanda azcikte ışığını benim üzerime yöneltsen. imanıma bende anlamıyorum!..

mağruf:
sevgili yusuf kardeşim, bir insan yaratılış gayesini bilirse, birde kendi dinini bilirse, şıha mürüde ahmet yeşile yusufa mağrufa gerek kalırmı, bir insan bilmiyorsa, bilenlerden öğrenmeside farzdır, işte fıkıhçılar burda devreye giriyor.. fıkıh öğrenmeden bilmeden, tasavvuf tarikat şeyh işlerine fazla dalan kişi mazallah zındık olur, haberi bile olmaz.. yukarıda acizane anlatmak istediğim konu, ahmet yeşil bey birilerini yererken, o konu üzerinde araştırma yapmadığı, belki şeyh dediği kişi kimse artık o konuyu enine boyuna biliyordur, ama ona tabi olanda bilmesi lazım gelir.. ama o taklidi amel yaparak şeyhine tabi oluyor belkide araşıtırıp öğrenme imkanı yoktur, ama ahmet yeşil bey kültürlü ve köşe yazarı bir kardeşimiz, her ne kadarda solcu olsada:) bu konuları araştırıp öğrene bilirdi.. bu konulardada bilgiside vardırda.. yusuf kardeş zahmet edip bir fıkıh kitabı alsanda biraz tozunu yutsan torun tombalak sahibi olduğunda lazım olur.. kal şimdilik selam ve dua ile..

yusuf:
cevap verdiğin için teşekkür ederim maruf abi. yine döktürmüssün ama soruma cevap vermemişsin. sevgili ağbi. (umarım abi dememe kızmassın sanırım benden yaşça büyüksün)ben diyorumki allah adına günahı sevabı tayin eden fıkıhçılar, en değerli varlık insanın yaşamını kolaylaştırıcı bir icadın altına neden imza atmazlar. hadi akılları sadece düşünmeye ve düşündüğünü dillendirmeye yetiyo diyelim neden icat edilmişleri geliştirme işleri yapmazlar. herkes oturup düşünse ve düşüncesini konuşsa dünya bu günkü dünya olurmuydu. bence bizim insanımız fıkıhtan önce vatandaşlık okusa, hukuk okusa, bilim okusa karşılıklı saygı kendiliğinden oluşur. yoksa birinin ak dediğine diğerinin kara dediği çok fıkıhcılar gelir geçer yaşamımızdan. hatta yanlarına sürüsüyle cüppeli ahmetleride takarak.