kadir akan:
hayır bildiklerimizde şer, şer bildiklerimizde hayır vardır. başka söze ne hacet be ömer

SUNGURBEY:
BİR İKİ KİŞİNİN HATASI KOSKOCA BİR CAMİAYA YÜKLENEMEZ. BU FİTNE KAPISINIDA KAPATALIM ARTIK. İMA YOLU İLE YAZARIN ANLATMAYA ÇALIŞTIĞI CAMİA HERZMAN VE ŞARTTA BAŞBAKAN RECEP TAYYİP ERDOĞAN HÜKÜMETİNİ DESDEKLEMEKTEDİR. AKLIMA GELMİŞKEN SORAYIM CEMEL VAKASI NİYE OLMUŞTU.

ömer kıvanç:
Sungurbey, herhangi bir camiayı kasteden bir yazı değil bu. Seçim sonrası öfkeleri unutmanın gereğini anlatan bir yazıdır. Kastedilende yönetimi kaznan belediye başkanlarının alması gereken tavır üstünedir. Eğer o camiayı kastedecek olsam aleni biçimde yazarım fitneye mahal bırakacak bir konuya imza atmam. saygılarımla...

Mustafa KARAKOÇ:
Yazarın Kalemi Susmaz. Siz susarsanız biz ne yapalım Görseniz Beni Tanırsınız. Kıymeti yok sizin hacılar hakkında Söylemek İsteyip de söyleyemediklerinizi ben Söylüyorum işte İnsanın Güzelliği Yüzde ise, Yüzün güzelliği gözde ise. Ağzın güzelliği dilde ise, Dilin güzelliği sözde ise İnsan sözünden ve sohbetinden belli ise. Sözün de bittiği zamanlar ve mekânlar varsa. Niye hacılar öyle olamaz diyenlere yazıyorum. Gönlüme en yakın insanlarla olmak ne güzel olmaz mıydı? Mazlum olan mazlumlarla, “mazlumluğum sultanlığımdır” diyenlerle beraber olmak isterim. Nasıl dileneceğini ve nasıl isteneceğini bilmeyen mazlumlarla diz dizeyim, göz gözeyim. Hacılara bakıyor um. Bu Hacıları niye simsiyah görüyorum, gece zifiri karanlık görüyorum, ama bu Hacılar neden bu kadar insanı tanıtıyor bana. Evet, Hacılar içini gösteriyor insana. Evet, içinin de içini gösteriyor insana. Yürek ister bu Hacılarda konuşmaya ve yaşamaya. Bu Hacılar çok karanlık ama herkesin içini gösteren bir yer. Göstermekle de kalmayan, her karayı aka her akı karaya dönüştüren, yıkayan arıtan, çamura pisliğe batıran bir Hacılar Bu. Hacılar böyle bir yer değildir demeyin hemen. Durun biraz, acele etmeyin. İçimizin denizlerini gösteren bir Hacılar var demeyin sakın. Böyle bir Hacılar yok... Hakkı konuşamayan, Hakla batılı bir birinden ayıramayan bir Hacılar aynı zamanda. Evet, böyle bir Hacılar var. Şimdi o Hacıların karşısındayım. Durmuş, oturmuş, nice olup bitenlerin macerasını dinliyor seyir ediyorum. Her halde zavallı bir Hacılar bu. Gün görmemiş Hacılar konuşuyor, ben dinliyorum. Hacılarında kendine göre bir dili var. Konuşana da bir şey denmez, Konuşmayana da. Sesiz ruhun beşiği. Aklın, kalbe nöbet devir edemediği yer. Yorgunluğun başladığı yerdeyim. Ne yerdeyim aslında, ne gökteyim. Gerçekten de ne garip yerdeyim. Babamın ve sevdiğim insanların anlattıkları masallar bir anda hüsran oldu. Tüm kapılar kapalı, gizli bir bahçeye girdiğim ve orada kaybolduğum o buz gibi iklimdeyim. Hayallerim hüsran oldu. Öyle görünmezim ki, Öyle görünmezler ki. Herkes Görünmez olduğunu sanır Hacılar da. Çağırırlar yanlarına giderim. Konuşurlar, duyarım. Bazıları uzadır elini, izin verir tutarım. Hacılar; ey bahtı kara Hacılar; ey siyah, simsiyah Hacılar. Geceden kara Hacılar. Zıtların hiç buluşamadığı Hacılar. Bir köşende bana da yer var mı? derdim. Buralarda gülmeme izin var mı? derdim. Bilmem artık ne diyelim. HACILAR çok mu güzel. Hiç bu kadar güzel bir mekan görmediniz mi?. Bu mekan, tıpkı ana mı gibi ağladığını mı duyar, Gözyaşlarını mı siler bu Hacılar. “Sus mu ” der, “bir damla göz yaşı, dünyayı tutuşturmaya yeter mi der. Bilmem ama Burda gözyaşının adı ateşdir, yakma sakın. Diyen mi var. O bir damla cihana mı bedel.” “Ama yapamıyor musun ağlamadan edemiyor musun ” Yalan söylüyorsun o zaman. Hacılar, bir usul, bir yol mu öğretiyor sana: “İçine akıtma gözyaşını, kalbini yıkama değmez... Ateşini söndür me. Öfkeni, kinini, şehvetini hepsini ne varsa ruhunda sana ait olmayan yabancı tüm duyguları erit. Erit me göz yaşınla erit me” Bana kalırsa ağla ağla. Hayret mi, Zalimlerin dedikleri mi? oluyor. onlar değişiyorum mu? çevremdekiler de değişiyor mu. Ama onun rengi değişmiyor. Hacılar her daim siyah. Hem de simsiyah. Ey Bahtı kara Hacılar, ey simsiyah Hacılar. Zulüm oldun, Gurbet oldun. Yavrusunu emziremeyen, besleyemeyen bir ana. Anlayışsız bir ana. Kalbimizin sırlarını ancak kalbi sırlarla dolu olan anlar. Hacılar bunu da anlamıyor. Zalimleştikçe zalimleşiyor. Nice yüzler, nice simalar görünüyor Hacılarda, nice gıybetler nifaklar. Hacılar dertli, ana gibi dertli Hacılar. Yavrularını arayan bir ana gibi dertli. “Nerdesiniz” diyor. “Bunca zaman nerde kaldınız” soruyor, sorguluyor Hacılar. SENİN TARİHİNİ YAZACAĞIM DİYORUM. Hacılar; “BEN ZATEN SENİN TARİHİNİM, SENİN TALİHİNİM” diyor. Kalemi atıyorum. Sükût kaleme de bulaşıyor. Sükût defne dalı her yorgunluğa. Korkuyorum oralardan korkmuyorum ölümden, çok korkuyorum. Üzüntümü açığa vurmaktan. Mazlum Hacılar, üzülme diyor. “Ölüm şifasıdır her üzüntünün.” Sakinleştiriyor. Bir damlanın denize duyduğu hasret gibi, atılmak geliyor içimden Hacıların içine. “Yok” diyor, zamanı değil, vakti gelince o da olacak. Bir damlasın ama, buhar olup uçmamalısın. Denizlere ulaşan bir damla ol. Denizler gel diyor. Bu nasıl olacak diyorum. Bir ders veriyor, Mazlumlar Bir damlanın öyküsünü anlatıyor: Bir buluttan, bir damla yağmur düştü. Bu damla denizin genişliğini görünce utandı: “Şu deniz denilen yerde ben kim oluyorum? Eğer deniz buysa, gerçekten ben bir hiçim” dedi. Damla kendini hor görünce, sedefin biri onu koynuna alıp seve seve besledi. Felek de onun işini öyle düzgün yürüttü ki, nihayet padişahlara yaraşır bir inci oldu. Şaşırıyorum Hacılara. Mazlumlar ne de çok şeyler biliyor. Bu mazlumlara dost oluyorum. Daha yakınıma gel diyor. Şimdi bir kez daha hayretteyim. Her adımda bir başka sırrını daha açıyor Hacılar. Şimdi böyle bir başka yerdeyim... Her tohumda gizli bir tutku vardır. Her hayat da bir tohum gibi. İçinde gizlediğini gün gelince, toprağını bulunca açıyor, göstermesi gerekiyor ama gösteremiyor. Böyle bir Hacılar bu... İnsana zalim olmayı öğreten bir Hacılar. Bir ömür öğrendiklerimizi unutturan, Bildiklerini unutturan bir Hacılar bu. Esaretin bu kadar yakın olduğunu bilseler, bir an zalimin hiç yanlarına varırlar mıydı demekten bile vaz geçtim. Başka yöne savrulmazlar. Bir saman çöpü gibi uçuşup dağılmazlardı. İnsanlar “nasip” diyor. Hacılar “ben sözümü söyledim, davetimi çok zaman önce yaptım. Unutmadık seni, sana bakmayı, sana gelmeyi, kendimizle yüzleşmeyi unutmadık” diyor. Yanına gelmenin, karşısına geçip bu şansı yakalamanın bedelini soruyorum Hacılarlıya. “Pişmanlık dolu bir damla gözyaşı. Ama, içine akıttığın bir göz yaşı... Ve bu güne kadar geç kalışına yandığın inanç dolu bir kalp,” diyor. Ve ekliyor Hacılar “Ben bir zalimim, bir iblisim. Hâlâ anlamadınız mı?” diyor. HEPSİ bu kadar. Ve Hacılar susmuyor. Şimdilik mazlumlar susuyor. Sükût orucuna başlıyor. Artık görünüşlerle görünenlerin altında yatan gerçekleri görmek ve çıkarmak çabası ve nasibi de bize düşüyor. Güzellik içimizde değilse onu dışarıda bulmak zor. Balığa denizi, denize de balığı anlatmak zor. Hacılar; ey zalim Hacılar; ey resmini gördüğüm Hacılar; resmine hiç benzemeyen, ölmüş hayatlar Hacılar; ey zindandan kara, katrandan siyah Hacılar... Yıllar yılı süren kutlu susuzluğumu konuşturan Hacılar, evladını kucağından atan ana. Kapını terk ettim. Nasibimi aramaya, almaya başka yere gittim. Nasıl isteneceğini, nasıl dileneceğini bilmeyen, bilemeyen biçare bir dilenciyim ama senin kapını terk ettim. Sen böyle yaparsan hiç gelmem. Zengin evlerinin kapılarını büyük bir ümitle ve tatlı bir heyecanla çalan, fakir bayram çocukları gibi gelmek isterim. Boş dönmeyeceğim. Şimdi böyle bir Hacıları görmek isterim.Bu zulme sessiz kalma şahit olma böyle,. Hakkı her yerde söyle.