Birisinin arkasından konuşmak bizim vazgeçemediğimiz kötü bir huyumuzdur.

İnsanları karalamak ya da o yokken onun arkasından doğru-yanlış demeden konuşmak yanlış

ve çirkin bir davranıştır. Ne kadar samimi olursak olalım fırsatını bulunca hemen konuşmaya ve o

kişi hakkında atıp tutmaya başlarız. En iyi anlaştığımız arkadaşımız veya akrabamız da olsa sonuç

değişmez. O kişinin söylediklerimizi duymasından çekindiğimiz için de; “Benden duymuş olma

da!” diye başlarız sözümüze. Sanki başkasından duysalar sevinecekler. Ya da söylemeyip sussak

dilimiz ağzımızda şişecek.

Bir kişinin arkasından kötü söz söylemek ya da duyduğu zaman hoşnut olmayacağı sözler

söylemek kadar çirkin bir durum yoktur. Arkadaşlıkların, dostlukların, akrabalıkların bitmesine;

yeni düşmanlıkların başlamasına sebep olan bu halleri bırakmamız gerekiyor. Temeli sağlam bir

toplum inşa etmek istiyorsak bu bozuk taşları atalım. Bu yanlış davranışları benliğimizden silip

ruhumuzdan kazıyalım. Bize yakışmayan bu huydan kurtulalım. Fırsatını bulunca, açığını görünce

birisi hakkında ileri, geri konuşma huyumuzu terk edelim. Şunu unutmayın ki; insanlar arasındaki

güvensizliğin en büyük sebeplerinden birisi de budur.

Aile içi huzursuzluklar, akrabalar arasındaki soğukluklar ve arkadaşlar arasındaki nefretlerin

faili bu davranıştır. Sözünüz meclisten dışarı olacaksa susunuz. Olmayan birisi hakkında kötü bir

şey diyecekseniz sükût ediniz. Bir hatasını gördüğünüz kişinin bu hatasını başkasına söylememek

için dilinizi ısırınız. Başkasını bırakıp kendinizi sorguya çekiniz.

Bu davranışın tam tersini yapanlar da yok değil. Bir mecliste olmayan arkadaşını koruyan,

Arkadaşı hakkında kötü söz söyletmeyip arkadaşına sahip çıkanların sayısı da fazladır. Arkadaşı

Hatalı bile olsa onu destekleyip daha sonra gizli bir yerde arkadaşını uyaranlar da vardır. Onlar en

büyük alkışı hak edenlerdir.

Size bir ibret olması dileklerimle çok güzel bir menkıbe paylaşmak istiyorum. Tasavvufun

iki değerli hocasından kulaklarımıza küpe olacak bir öykü okuyacaksınız. Buradaki sözleri

unutmayınız, hayatınız boyunca uygulayınız ve sizden sonra gelecek nesillere anlatıp öğretiniz.

Mevlana İle Hacı Bektaş Veli

Bir adamcağız kötü yoldan para kazanıp bununla kendisine bir inek alır. İneğin sütünden

faydalanır. Bir süre geçtikten sonra yaptıklarından pişman olur. Günahını affettirmek, pişmanlığını

belirtmek ve hiç olmazsa iyi bir şey yapmış olmak için aldığı bu ineği Hacı Bektaş Veli'nin

dergâhına kurban olarak bağışlamak ister.

O zamanlar dergâhlar aynı zamanda aşevi işlevi de görüyordu. Durumu Hacı Bektaş Veli 'ye

anlatır. Pişmanlığını dile getirir. Hacı Bektaş Veli helal değildir diye bu kurbanı geri çevirir. Bunun

üzerine adam Mevlevi dergâhına gider ve aynı durumu Mevlana 'ya anlatır. Mevlana ise bu

hediyeyi kabul eder. Adam aynı şeyi Hacı Bektaş Veli'ye de anlattığını ama onun kabul etmediğini

söyler ve Mevlana'ya bunun sebebini sorar.

Mevlana şöyle der:

- Biz bir karga isek Hacı Bektaş Veli bir şahin gibidir. Öyle her leşe konmaz. O yüzden senin bu

hediyeni biz kabul ederiz, ama o kabul etmeyebilir.

Adam üşenmez kalkar Hacı Bektaş dergâhına gider ve Hacı Bektaş Veli'ye, Mevlana'nın kurbanı

kabul ettiğini söyleyip bunun sebebini bir de Hacı Bektaş Veli'ye sorar.

Hacı Bektaş da şöyle der:

- Bizim gönlümüz bir su birikintisi ise, Mevlana'nın gönlü okyanus gibidir. Bu yüzden, bir

damlayla bizim gönlümüz kirlenebilir ama onun engin gönlü kirlenmez. Bu sebepten dolayı o senin

hediyeni kabul etmiştir.

Gördünüz mü gerçek dostluğu ve sevgiyi? Biz bu gönül dostlarını kendimize örnek alalım.

Sözümüz hep meclisin içinde olsun. Dilimiz tatlı, duygularımız tatlı, huyumuz tatlı olsun.

Ali SAÇAK